Mama Vs the boys

Het is eigenlijk al een hele tijd geleden dat ik jullie nog eens een update heb gegeven over de boys… Laten we daar vandaag even werk van maken. De voorbije maanden zijn de jongens gegroeid als kool… Terwijl Cis meer en meer een echt kindje aan het worden is, met een sterk meegroeiend karakter, zette Vin in augustus zijn eerste stapjes… Sinds die dag is hij blijven doorstappen, groeien, rennen… Echt, hij is niet meer bij te houden…
De twee broers beginnen nu echt samen te spelen en dat is zalig om te zien!
Terwijl ik dacht dat Cis de drukke was en Vin het rustige kindje dat alles eerst even aankijkt voor hij zich zou mengen in de groep, besef ik nu maar al te goed dat dit niet waar is.
Ook Vin heeft de laatste weken een enorm karaktertje gekregen en hij weet verdomd goed wat hij wil en vooral NIET wil.

Mag ik hier even de tijd nemen, om mijn moederhartje te luchten… Ik denk niet dat ik dat al eerder heb gedaan, maar ik geef toe… 2 kinderen is echt wel veel heftiger dan 1!
Cis was altijd al een druk mannetje, maar ik vond het overdreven als ik tekstjes las over mama’s die vertelden dat het soms allemaal eventjes te veel werd. Ik dacht… Komaan jong… Dat valt toch allemaal goed mee? Tuurlijk luisteren ze eens niet, maar dan grijp je toch gewoon in?
Wel, de voorbije maanden is hier zo’n beetje een situatie ontstaan dat ik alles heb geprobeerd om in te grijpen en toch wordt mama niet gehoord!
Hoe ’n schatjes het ook mogen zijn, wanneer ze willen, spelen, roepen, rommel maken, boos zijn, wenen, weglopen, nog eens rommel maken, niet willen opruimen, ruzie maken, nog eens wenen enzovoort enzovoort, dan heb ik daar dus geen enkele grip op! Of toch zeer weinig… Of misschien wel als ik de ijsjes of snoepjes bovenhaal… (fout mama… dikke dikke fout… ik weet het!)
Wanneer we met een dagje allemaal thuis zijn staat het huis hier op zijn kop en dat al vanaf dat we nog maar net wakker zijn.
Wanneer we ’s ochtends naar school moeten staat het aanrecht vol en moet ik dus echt achter mijn 2 kinderen aanrennen om ze te kunnen omkleden… Dit meestal in 3 fases… Cis vindt het geweldig om iedere keer nog een toertje rond de salontafel te lopen tussen het aantrekken van de broek en het shirt en de schoenen.
Wanneer ik dan eindelijk zijn tanden heb gepoetst, schoenen heb aangekregen en haren heb gekamd… breekt het zweet me uit omdat ik besef dat het ergste gedeelte nu nog moet komen! (morning gym noemen ze dat!)

Vin haat het om even omgekleed te worden… Echt waar… Nu hij zich met al zijn kracht kan verzetten, is iedere omkleedpartij een bittere strijd!
Soms, heel soms werkt hij flink mee… Als hij dingen mag vasthouden die eigenlijk niet mogen… Zoals sleutels, afstandsbedieningen, iPhones of ja… zelfs de muis van de computer. Maar dat geluk heb ik niet altijd… πŸ˜‰
Wanneer ze eindelijk helemaal klaar zijn, beginnen ze weer vrolijk te spelen en kan ik ook weer lachen… (kopje koffie 3 *zucht)

Na school komt Cis vaak moe en chagrijnig thuis en kan hij zo ongelooflijk boos zijn… Na een dutje lukt het dan ook wel weer hoor, maar die momenten vind ik vaak heel moeilijk…
Alsof het lijkt dat hij ergens mee zit of verdrietig is…Ik probeer nooit mijn geduld te verliezen, maar besef dat het de voorbije weken soms heel even misgaat… Dat ik te hard roep, of even uitvlieg en achteraf besef ik dan dat ik niet zo moet roepen tegen een kind, want hoe je het ook draait of keert… dat roepen helpt voor geen meter…EnΒ we worden er allemaal minder vrolijk van!

Ik weet het, het zijn fases… Eerst heb je de sprongetjes… (en Vin die kan echt heel erg hoog springen hoor! πŸ˜‰ ) Maar vanaf dat deze gedaan zijn, is hij een fantastisch energiek mannetje die bijna heel de dag door lacht!
Wel met de nodige portie drama… Maar hoe kan dat ook anders, hij heeft een grote broer (heer en meester in drama) als voorbeeld!
De terrible two’s lopen uit naar de terrible three’s en ik mag alleen maar hopen dat het daar ergens stilaan zal stoppen!!?? Als ik andere mama verhalen hoor… vrees ik daar misschien een beetje voor…

En toch… zijn die bengeltjes echt wel mijn engeltjes… Aan al die vermoeiende dagen veranderd er niets… Ik zie ze iedere dag liever en liever en bij de pakken blijven neerzitten doe ik absoluut niet. En ook al moeten mijn kindjes heel veel leren, ze moeten leren wat nee is, wat ja is… wat mag en wat niet mag… Besef ik dat ook ik moet leren en zoeken hoe ik in bepaalde situaties moet reageren…
En ik weet niet of ik dit op de juiste manier doe of de voorbije weken goed heb gedaan… De combinatie vanΒ zo’n mopperpotje als Cis de laatste dagen en drama queen Vin in da house kunnen mij ook echt heel boos maken… Maar ik probeer vanaf nu even tot 10 te tellen en even tanden te bijten en dan pas te reageren…

En ik denk nu na omΒ 1 of ander punten / sticker bord in elkaar te bedenken, hoe ik Cis bijvoorbeeld kan belonen als hij iets goeds heeft gedaan, al weet ik nog niet heel goed hoe ik dat juist ga aanpakken…Iemand tips hiervoor???

Lieve mama’s… Ik weet het, ik ben absoluut niet alleen en ik ben blij dat ik zo ook even mijn hartje kan luchten!
Hoe pakken jullie de dingen aan? Wanneer is het voor jullie even TE? Of hoe reageren jullie wanneer je moet ingrijpen?
Ik ben echt heel benieuwd naar jullie versie, tips, verhalen enzovoort…

Ik weet alvast 1 ding wanneer het hier te chaotisch aan toegaat, dan trek ik met de jongens naar het bos… Cis is dol op het bos en daar maak je hem altijd blij mee!
Kleine Vin wil dan ook supergraag mee op ontdekking, al moeten we tijdig ingrijpen als hij denkt dat hij gewoon volle kracht vooruit het meer in kan lopen!Β πŸ˜‰
Dit weekend even het bos in dus… En ja hoor,Β stenen gooien in het water, zwemmen in het zand, met blote voeten door het bos… Het kan allemaal…
Happy kids, happy mama!

img_0564

img_0570

img_0575

img_0574

img_0560

img_0587

img_0592

img_0535

img_0539

img_0554

img_0540

img_0586

img_0545

img_0591

img_0599

LOVE,

ELLE