School’s out! 

Het begin van deze week was spannend…Toen ik voor het eerst ontdekte dat ik mama zou worden, waren er enkele belangrijke momenten die voorbij flitsten… Zo kwam die zogezegde bevalling voorbij, de eerste stapjes,woordjes maar ook die allereerste schooldag! Vanaf die dag kreeg ik een krop in de keel als ik nog maar aan die eerste schooldag dacht! Dat gevoel minderde zeker niet toen ik Cisje sneller en sneller zag opgroeien! 

Het ene moment heb je die pasgeboren baby in je armen en voor je het weet is die baby omgetoverd in een grote jongen… Echt… Dat is zo’n raar gevoel! Langs de ene kant ben je fier en blij dat je kleine mannetje volop de wereld ontdekt, maar anderzijds wil je dat ze voor altijd klein blijven… Pfffaahhhh zucht… 🙂 

Of mama het nu wou of niet, Cis ging maandag voor het eerst naar school… Of hoe wij het hier noemen “klasje schooltje…”. Ik had Cis de voorbije weken al wel eens gelukkiger gezien! Door vakanties van zijn favoriete verzorgsters op de creche liep hij wat verloren en dat voelde je in alles! Dikke traantjes bij het achterlaten en ook thuis kon hij soms wat mopperen… Je kan dus best voorstellen dat ik bang was… Bang om mijn kleine mannetje zomaar af te geven aan dat grote schooltje! 

We liepen fier binnen en hij mocht meteen een gekleurde stip op de grond uitkiezen waar hij zijn boekentasje op kon zetten! ( Een panda boekentas… Want Cis is dol op panda’s!) Zoals ik al verwacht had zette hij zijn boekentasje op de blauwe stip! De juf liet meteen merken dat de korte pijn het beste was! Ze nam Cis bij haar en voor ik het wist gaf ik Cis zijn laatste kusje en stond ik weer voor de schoolpoort… Ik hoorde hem nog wenen en ik keek niet meer om! Ik zei tegen Ties dat het helemaal goed ging komen, maar bij het thuiskomen en mijn nieuwe kopje koffie voelde ik toch even die traantjes op komen! 

Die dag heb ik me wel 100 keer afgevraagd wat Cis nu aan het doen was. Zou hij zich niet verloren voelen als het speeltijd was? Zou hij zijn boterhammetjes op eten? Zou hij wel genoeg drinken bijhebben, zou hij niet te moe zijn? Want hij kon geen middagdutje doen… 

Toen ik dan uiteindelijk om half 4 voor zijn klasje stond en ik zijn naam liet afroepen door de “deurkleuter” zag ik een stralend gezichtje verschijnen! Ik wist het meteen… Hij vond het suuuuper! En ja hoor, de volgende dag ging hij vol plezier weer naar klasje schooltje! Zonder traantjes! Dus Cis blij… Mama blij … 

De grote stap is gezet en ik kijk al uit om mijn kleine Cis verder te zien groeien! Nu genieten we even van een welverdiend rust weekend! School’s out baby! 

   
  
Love, 

Elle.