Mijn 2015…

Ik heb speciaal gewacht tot iedereen het huis uit was…
Op deze blogpost heb ik al een hele tijd zitten wachten…
2015 is zo’n ontzettend gek jaar geweest waarin heel ons leven een beetje veranderde… Even stil staan bij al deze gekke gebeurtenissen kan dan ook geen kwaad.

Toen we vorig jaar kerst en nieuwjaar vierden wist ik nog niet dat ik al enkele weken zwanger was. Al voelde ik me ontzettend moe en was ik al verschillende keren ziek geweest die winter, toch begon er nog geen belletje te rinkelen.
Toen ik op 7 januari wat ongerust begon te worden door het wegblijven van mijn regels ging ik toch maar even een testje halen voor de zekerheid.
Ik kan het me nog heel goed herinneren… ” woensdag knuffeldag”… samen met kleine Cis nam ik nog enkele gekke selfies en reden we naar het kruidvat om “die test die waarschijnlijk toch negatief zou zijn” te halen.
Niet de eerste, maar de tweede test veranderde plots alles…
Ik zag 2 streepjes… ik was zwanger…
Ik was zwanger en ik was bang. Want dit was niet gepland en ik zag kleine Cis zoooo graag en het idee om er een tweede bij te hebben leek zoveel moeilijker. Ik nam mijn kleine Cisje huilend vast en fluisterde hem in zijn oren dat hij mijn kleine mannetje was… dit bleef ik zeggen tot ik plots helse pijnen in mijn buik voelde… (lees hier wat er toen gebeurde…)
Dit was niet oke!
Ik werd opgehaald door de ambulance, na lange onderzoeken, heel veel pijn en een plotse operatie werd ik wakker en bleek ik niet zwanger te zijn van 1 kindje maar van 2…. of dat was inieder geval zo geweest.
Door een heteroptopische zwangerschap werd 1 vruchtje weg gehaald en kon ik stilaan gaan verwerken dat ik voor de 2e keer mama zou worden…

 ( Een half uur voor alles begon zat ik nog vrolijk foto’s te maken… Onderaan rechts: bij aankomst op de spoed afdeling… Lijkbleek 😉 )

De weken nadien verliepen moeizaam… ik zag de dagen voorbij gaan en iedere stap was er eentje te veel. Ik had veel bloed verloren en mijn lage gewicht bleef maar dalen…
Ik probeerde het vele thuis zijn op te vangen met veel slingertjes naaien en bloggen. Maar begon ook steeds meer en meer te dromen om meer te doen met Elle Milla.


Op 23 februari maakte ik dan het grote nieuws bekend! Ondertussen was ik natuurlijk al blij met de 2e zwangerschap. maar toch bleef ik stiekem nog een beetje bang van het idee om 2 eigen kindjes en 2 stiefdochters op te voeden…( Zou ik dit wel aankunnen? )
Onze interieurzaak was Ties zijn leven… ik heb hem zo leren kennen en ik heb vanaf dat moment iedere dag meegewerkt en geleefd met het idee dat we dit voor altijd zouden blijven doen…
Toen we in maart plots de beslissing moesten nemen om hiermee te stoppen stonden er echt wel even bange tijden voor de deur…
Wat zouden we gaan doen? Hoe moesten we nu verder?
Er kwam nog een kindje aan en eerlijk… ik vond het heel moeilijk om er van te kunnen genieten… de toekomst zag er nu onzeker uit en dat maakte me wel een beetje bang.
Maar naast dat bange gevoel gaf het ook onzettend veel energie…

Ik droomde al heel lang van dingen die nu misschien wel eens werkelijkheid zouden kunnen worden.
Ties en ik hebben weken lang de koppen bij elkaar gestoken…
Ik ben een dromer en Ties laat me daar in gaan… hij stimuleert me zelf om die dromen achterna te gaan, maar zorgt er wel voor dat ik met beide voetjes op de grond blijf staan.
Hij gaf me een koffertje vol met tips en goede moed en zo werd de beslissing genomen dat ik voor Elle Milla Shop zou gaan.
Een ontzettend spannende beslissing… maar tot nu toe een “oh zo goede”.
Vele mensen verklaarde mij voor gek… om zo tijdens mijn zwangerschap een eigen zaak te starten…
Het maakte mij niet bang… ik kreeg er enkel en alleen nog meer zin in!
De komende maanden zouden een zoektocht worden naar welke richting ik zou uitgaan.

Ondertussen werd Cis groter en groter… en het is echt waar wanneer ze zeggen dat je je kinderen iedere dag liever en liever ziet!
Mijn lieve Cis was het zaligste mannetje ooit… en hij verraste me iedere dag weer. Dat er een baby in mama’s buik zat snapte hij niet helemaal…
maar hij was er wel lief voor en gaf zijn broertje iedere dag kusjes.


We vierden Cis zijn tweede verjaardag en ook mijn 28e en toen juli er aan kwam konden de grote voorbereidingen van de Elle Milla Shop echt gaan beginnen. Alle spulletjes kwamen binnen en het zou nog een kei drukke maand worden, want 1 augustus zouden we online gaan. Na de launch van de webshop zou ik pas beginnen met de voorbereidingen op de bevalling… ik had dan nog een maand de tijd dus tijd zat!

 Zoals gepland ging 1 augustus Elle Milla Shop online… Ik kan jullie maar moeilijk omschrijven hoe dat voelde… Een droom kwam uit en ik was er helemaal klaar voor! Dat er dat weekend al zoveel verkocht zou worden en dat ik zoveel leuke reacties zou krijgen had ik nooit durven dromen.

 Na een heel fijn weekend kreeg ik in de nacht van 2 op 3 augustus weeen.
Oefen weeen dacht ik….
Ik was duidelijk in 1 of andere ontkenningsfase… toen ik s’ochtends de pijn niet meer kon uithouden en veel bloed verloor vreesde ik het ergste!
Toen we in het ziekenhuis aankwamen werd ik meteen gerust gesteld…
Ik zat al aan 8 cm ontsluiting…. en de bevalling zou zo echt wel gaan beginnen. Of nee… toch nog niet meteen? Meneertje lag nog in stuit… ik mocht dus heel snel even kiezen of ik een natuurlijke bevalling wou of een keizersnede… Ook al gaf de gynaecoloog mij de keuze… kon ik niet echt kiezen… hij wees me er meteen op dat een keizersnede echt niet zo “chill” leek dan dat ik toen ik gedachten had…
Dan maar natuurlijke stuit bevalling… ( lees hier het hele verhaal verder).
En uiteindelijk… na zwaar werk was onze kleine Vin er…
4 weken te vroeg… klein maar fijn en helemaal van ons!
Al de twijfels die ik de voorbije maanden had gehad vielen weg. Hoe had ik nu kunnen denken dat ik dit niet zou kunnen? Dit voelde zo goed!
Ons gezinnetje was compleet!

  

Na een weekje couveuse… ( en toch heel wat traantjes bij mama 😉 ) konden we eindelijk naar huis.
Het echte leven kon beginnen en vanaf nu zou ik trotse mama zijn van Vin en Cis.

  
De weken na de bevalling waren zwaar… Vin had echt wel last van krampjes… ik sliep maar een paar uurtjes per nacht, de shop en de blog  moesten blijven draaien en ik zou nog steeds diezelfde mama zijn voor Cis als vroeger.
En tuurlijk heb ik af en toe even in een hoekje staan vloeken of huilen of werd het me af en toe heeeeel eventjes te veel…
( Waar ik me trouwens ook helemaal niet voor schaam hoor… het was ene heftig jaartje maar ik mocht trots zijn op mij en mijn gezinnetje! )

Ik kreeg van vele onder jullie te horen dat ik in mijn foto’s altijd wil aantonen hoe “makkelijk” alles wel niet is… dat ik in een mama droom wereld leef ( en dit op de goede manier…). En ik snap wat jullie willen zeggen. En eerlijk gezegd… dat is ook wat ik wil laten zien… Want die droomwereld is misschien niet ALTIJD roze geur en mannenschijn… maar heeeel vaak wel. Ik ben echt heel eerlijk als ik zeg dat ik dit jaar niet anders had gewild…
Als ik naar mijn 2 jongens kijk kan ik wel wenen van geluk! Dat ze nu samen kunnen opgroeien en niet zoveel in leeftijd verschillen gaat alleen maar leuker voor ze zijn!
Ook Ties en ik hebben nog maar eens bewezen dat we zo’n ontzettend goed team zijn!
2015… je was me het jaartje wel… maar ik ben zo blij dat je van ons was!

Wat ik van 2016 verwacht?
Dat vertel ik jullie in een volgende blogpost!
Ik hoop dat jullie net zoals ik 2015 gelukkig uitstappen en vol goede moed en goesting in 2016 stappen!
Een dikke dank u wel aan al mijn liever volgertjes, vrienden en familie…
Jullie waren geweldig!

Maar de dikste dank u wel gaat naar mijn gezinnetje! You guys make the best of me!

Love,

Elle.