#ExtraCuddles

Wanneer deze ochtend de wekker afging begon de start van de week weer. Enkel startte hij deze week net iets anders. Sinds vrijdagavond werd alles een beetje anders…

Ik denk dat we met z’n allen ontzettend hard geschrokken zijn van het drama in Parijs en met de beelden nog in mijn achterhoofd probeer ik er weer tegenaan te gaan. Al moet ik zeggen dat het enge, bange en trieste gevoel me de hele dag nog achterna holt.

Vrijdagavond kroop ik lekker op tijd in bed. De volgende ochtend zou ik op tijd opstaan om naar Parijs te vertrekken. Toen ik zaterdag rond 6 uur wakker werd en even een blik op mijn iPhone wierp ontdekte ik het vreselijke nieuws.
Meteen stormde ik uit bed en zette het nieuws op… Ik keek en ik bleef kijken… Vol ongeloof en verdriet. Hoe is zoiets mogelijk? Hoe kan een mens iemand zoiets aandoen?

Cis en Vin krijgen gelukkig nog niets mee van al dit geweld. Terwijl ik Cis gelukkig zie spelen en Vin lachend naar zijn broertje zie staren kan ik alleen maar hopen dat ze gespaard gaan blijven van dit “kwaad” en dat ze nog heel lang klein en kinds kunnen blijven. Dat ze mogen lachen en buiten spelen en nooit bang moeten zijn.

Het maakt me boos, bang en verdrietig, maar vooral sprakeloos…

Ik knuffel er dan maar lekker op los met mijn boys. Zonder dat ze het beseffen verdienen ze extra knuffels en liefde… Mijn kleine lieverds Cis en Vin!

When my alarm went this morning it was the start of a new week again. Only this week started just a little different. since friday night everything became a little different…

I think we were all shocked by the drama in Paris and with the images still in the back of my head I try to get back to business. But I have to say that the scary, anxious and sad feeling stays with me the whole day.

Friday night I went to bed nicely early. The next morning I would get up on time to leave for Paris. When I woke up at 6 o’clock and looked at my iPhone I discovered the terrible news.
Immediately I stormed out of bed and put on the news… I watched and kept watching… Full of disbelief and sadness. How was this possible? How can a human being do this to another?

Cis and Vin luckily don’t know anything about this violence. While I see Cis playing and Vin laughing at his brother I can only hope they will be spared from this “evil” and that they will be small for a long time. That they can laugh and play outside and never have to be scared.

It makes me angry, scared and sad, but most of all speechless…

Therefore I cuddle away with my boys. Without them realizing they deserve extra cuddles and love… My little sweethearts Cis and Vin!

  

LOVE,

ELLE.