Mom Confessions

Een bewogen week die startte met veel buikkrampjes, veel gehuil en vooral weinig slaap! Voor het eerst kreeg ik een gevoel waarvan ik dacht dat ik het nooit zou hebben! Bij Cis twijfelde ik nooit aan mezelf… Ik vroeg me niet af of ik het wel goed deed en of ik het misschien anders moest doen! Alles ging gewoon vanzelf en ik voelde me er kei goed bij! Bij Vin verliep de zwangerschap en bevalling weer helemaal anders en tijdens de persweeën door kreeg ik te horen dat het toch wel heel zeldzaam was dat Vin het had gehaald! Ik had het pas later door dat de gynaecoloog mij net verteld had dat het een wonder was dat Vin die “heterotopische zwangerschap” had overleefd! Hij kwam een maand te vroeg, met stuitligging en lag 3 dagen op de prematuurafdeling!

De weken daarna verliepen oke… Het was zalig om thuis te zijn en mijn gezinnetje compleet te zien! Vin sliep veel en at goed! Tot hij plots meer en meer begon te huilen… Hij leek niet meer zo’n rustige baby en leek nergens meer van te genieten! Als hij wakker was en niet aan het eten was, lag hij vast te huilen! De vermoeidheid nam toe en ik begon stilaan aan mezelf te twijfelen! Wat deed ik toch verkeerd? En waarom werd het me soms allemaal eventjes te veel? Vooral dat laatste vond ik vreselijk! Ik vond mama zijn altijd zo fijn… Dit gevoel kende ik niet!

Eerst leek Vin nooit genoeg te hebben na zijn flesjes… Achteraf bleken het dan weer krampjes te zijn… Er gingen zo’n 3 weken vol twijfels voorbij tot we vorige week op bezoek gingen bij de osteopaat!

Na een beetje draaien, duwen en keren bleek dus dat Vin door de stuitligging nogal een gekke houding heeft! We wisten al dat zijn heupjes nog niet helemaal correct staan, maar doordat hij hier ook een voorkeurshouding door aan neemt (hij kijkt en beweegt heel makkelijk naar links, terwijl naar rechts alles veel moeilijker gaat!) knelt hierdoor een spiertje in zijn hals dat via via weer pijn naar de maag en darmen uitstraalt! Vandaar dus die extreme krampjes! Die dag van het bezoek bij de osteopaat was een beetje “Le grand finale”! Hij huilde  tot hij niet meer kon! De volgende ochtend was alles anders! Hij huilde niet meteen, keek een beetje rond, begon de allerschattigste geluidjes te maken, keek opvallend veel naar rechts en hij lachte! Hij lachte gewoon weer… Ik kan jullie amper dat gevoel vertellen! Ik was zo blij en opgelucht dat ik mijn kindje weer zag genieten in plaats van afzien! Ook de dagen daarop ging het allemaal weer een stukje beter! Behandeling 2 zit er nu op en tuurlijk heeft hij het af en toe wat moeilijk, maar zolang die extreme pijn wegblijft komt het helemaal goed! Ik ben die osteopaat in ieder geval zo dankbaar! 🙂

Hoe het met Vin zijn heupjes zal aflopen is nog even afwachten! Volgende week komt er een onderzoek + echo ! Maar als ik mijn gevoel mag volgen dan denk ik dat hij wel enkele maanden zo’n gekke pakje zal moeten dragen om zijn heupjes goed in elkaar te zetten! Zolang mijn kleine lieve schat geen pijn meer heeft vind ik alles goed!

To be continued dus!

An eventful week that started with lots of cramps, crying en most of all littlesleep! For the first time I got a feeling I thought I would never have! With Cis I never doubted myself… I didn’t ask myself if I was doing things right or if I should do things differently! Everything just went automatically and I just felt good about it! With  the pregnancy and giving birth were totally different and during the contractions I was told how rare it was that Vin had made it! I realised much later that the gynecologist had told me it was a miracle Vin had survived my heterotopic pregnancy“! He cam a month early, in breech and was on the premature ward for 3 days!

The weeks after were ok… It was very nice to see my complete family at home! Vin slept a lot and ate very well! And the he started crying more and more… He didn’t seem to be such a relaxed baby anymore and did,’t seem to enjoy anything! When he was awake and not eating, he was certainly crying! The fatigue became worse and I started doubting myself! What was I doing wrong? And why was evrything becoming too much now? Especially that last thing bothered me! I loved being a mom… I didn’t know this feeling! 

At first Vin didn’t seem to have enough after his bottles… Later it turned out to be cramps… 3 weeks of doubt past by until we went to the osteopath! 

After some turning, feeling and pushing it turned out that Vin had a strange position because his birth! We already knew his hips weren’t fully correct, but because he also has a preferred position (he looks and moves easily to the left, looking and moving to the right is much harder!) a small muscle in his neck is pinched and causes radiation to the stomach and intestines! Therefore he has this extreme cramps! The day of the visit to the osteopath was a bit “Le grand finale”! He was crying so much! The next morning everything was different! He didn’t cry immediately, looked around a bit, was looking to the right much more and he laughed! I can hardly express how that made me feel! I was so happy and relieved that I saw Vin enjoy himself instead of being in pain! Also the days after it all went a little better! Treatment 2 is done and sure he has his difficult moments, but as long as those extreme pains stay away everything will be fine! I am so grateful to this osteopath! 🙂 

How it will turn out with Vin’s hips we whave to wait and see! Next week he will have an echo! But if I follow my gut feeling I think he will walk around with such a crazy suit for a few months in order to make his hips the way they should be! As long as my little baby isn’t in pain anymore I’m alright with it all! 

To be continued! 

   

Love,

Elle.